ՆԱՐԻՆԷ ՆԵՐՍԻՍՅԱՆ

Երկու հատվող բուրգերից ծնվում է Նորը

Tag: սեր

Սեռից անդին կամ ռոմանտիկ սիրո սահմանները

Սիրելն ու սիրվելը մարդու ամենախորքային, հիմքային պահանջներից են: Դա կենսաբանական, հոգեբանական, հուզական և հոգևոր պահանջ է, որի բավարարումը խիստ կարևոր է լիարժեք մարդ լինելու համար: Կին-տղամարդ սիրային կապի միջոցով բավարարվում է այդ կարևոր պահանջմունքը, ու միանգամայն բնական է, որ ցանկություն ունենք ինտիմ հարաբերություններ կառուցել ինչ-որ մեկի հետ, ով կդառնա մեր կյանքի ուղեկիցը: Ոչ ոք չի ուզում մենակ մնալ, մենակ ապրող կնոջը անվանում են «տանը մնացած», մենակ տղմարդուն՝ «ծեր ամուրի»: Նույն վերաբերմունքը կա ամուսնալուծված մարդկանց հանդեպ, նրանց համարում են սխալ մարդիկ, պակասորդ ունեցող մարդիկ: Սա խոսում է այն մասին, որ մենակ մարդկանց հանդեպ հասարակությունը չունի հանդուրժող վերաբերմունք: Ցավոք, շատերը ձգտում են գտնել իրենց կողակցին, որպեսզի չարժանանան նման պիտակի, ու եթե տարիքն անցել է ու դեռ ամուսնացած չեն, ներքին տագնապի զգացում է հայտնվում, կարծես թե կյանքը գնաց ու այդպես էլ չիրագործեցին կյանքի ամենագլխավոր նպատակը՝ չգտան իրենց լրացնող կեսին:

Ռոմանտիկ-սիրային հարաբերություններ փափագելը լիովին բնական է, սակայն խնդրահարույց է, երբ այդ տեսակ սիրո միջոցով փորձում ենք լուծել մեր կյանքի բոլոր խնդիրները` մտածելով, որ ռոմանտիկ սերը կոչված է լրացնելու մեզ, ամբողջացնելու մեր էությունը: Ընդհանրապես, պետք է ընդունել, որ ռոմանտիզմն իրոք երջանկացնելու հատկություն ունի: Սիրահարված մարդուն աշխարհը թվում է թեթև ու վարդագույն` ինչպես բարի հեքիաթներում է: Ընդ որում, ռոմանտիզմի հակված մարդիկ նման վերաբերմունք են տածում ոչ միայն իրերի ու երևույթների, այլ անգամ հիվանդությունների հանդեպ՝ հավատալով և հուսալով, որ որևէ լուրջ բան չի կարող պատահել, եթե անգամ ախտորոշվել է լուրջ հիվանդություն:

Կարդալ ավելին

Իհարկե, ռոմանտիկ լինելը պաշտպանում է կյանքի դառնություններից ու ինչ-որ տեղ հարմարողական նշանակություն ունի, սակայն ռոմանտիկ վերաբերմունք տածելով մարդկանց ու աշխարհի հանդեպ՝ կտրում ենք մեզ իրականությունից: Եթե ինչ-որ մեկը կամ ինչ-որ բան այս աշխարհում չի համապատասպանում մեր պատկերացրած իդեալին, ռոմանտիզմը հերքում է այդ փաստը: Ուստի վարդագույն ակնոցներով աշխարհին նայելը աղավաղում է ճշմարտությունը: Եվ ինչքան շատ աղավաղենք իրականությունը, այնքան շատ ենք հետո զղջալու և տառապելու: Սյս ճշմարտությունը հասկանալով` ռոմանտիկ մարդիկ իբրև այլընտրանք, ընտրում են պրագմատիզմը, ինչն էլ նրանց դարձնում է ցինիկ, ջղային, դառնացած, ատելությամբ լցված ու դեպրեսիվ:

Ինչո՞ւ են ռոմանտիզմով լցված մարդիկ տառապում մտերիմների հետ հարաբերություններում: Որովհետև նրանց հոգին պատսպարած դյուրահավատ անմեղությունը ներս է թողնում միայն իրականության իդեալիստական պատկերները: Բայց ակնոցները կոտրվելու հակում ունեն, դե հիմա պատկերացրեք՝ ինչ տեղի կունենա, եթե մի օր կոտրվեն այդ վարդագույն ակնոցները: Ակնոց կրող մարդիկ կհավաստեն ասածս, քանի որ իրենց մաշկի վրա զգացածել են, թե դա ինչ է: Առանց ակնոցների` աշխարհը հանկարծ, մի ակնթարթում կորցնում է իր նախկին հստակությունը, խավարում է, ու տիրում է անպաշտպանության մի անհաղթահարելի զգացում, կարծես թե բոլորովին մերկ ես մնացել` ի ցույց հանված անվերահսկելի վտանգավոր աշխարհին: Անպաշտպանության այս անտանելի վիճակը հաղթահարելու համար ռոմանտիզմի հակված շատերը շտապում են անմիջապես նոր ակնոց դնել, որն այս անգամ ուրիշ պրիզմայով է բեկում աշխարհը՝ ցինիզմի, աուտիզմի, նիհիլիզմի, սեքսիզմի և մնացած -իզմերի: Նայեցեք ձեր շուրջը և հաստատ շրջապատում կտեսնեք մարդկանց, ովքեր պաշտպանվում են ցինիզմի, ջղայնության, հիպերֆեմինային կեցվածքի կամ մեկուսացման վահանների ետևում:

Երբ մենք սիրահարվում ենք ու մեզ թվում է, թե վերջապես գտել ենք մեր երկրորդ կեսին ու հանգստացած շունչ ենք քաշում, որ ահա, մեր բոլոր խնդիրներն այլևս լուծված են, երբ մենք ապրում ենք ինտիմ մտերմության ամենակրքոտ րոպեները և միաձուլման բերկրալի զգացումը, գալիք հիասթափությունն անխուսափելի է: Նախքան ամուսնությունն ամեն ինչ ռոմանտիկ է, սեքսոլոգիայում նույնիսկ հատուկ եզրույթ են օգտագործում՝ ռոմանտիկ լիբիդոյի փուլ, որի ընթացքում հարաբերությունները ոգեշնչող են, թեևեր պարգևող, տիրում է յուրատեսակ թմրածության զգացում, կարծես մշտապես հաճույքի մեջ լինես: Ամուսնության առաջին տարվա ավարտից սկսած, իսկ գուցե և ավելի շուտ, որոշ դեպքերում նույնիսկ հենց առաջին ամուսնական գիշերից հետո, շատերի թևերը կարծես պոկվում են, ու ցավով գահավիժում են ցած: Սկսվում է ընտանեկան կյանքի դժոխային փուլը, զգում ես, թե ինչքան ոչ ադեկվատ ես, իջնում է ինքնագնահատականը, տագնապի և անհանգստության աճող զգացումները դառնում են անվերահսկելի, հուսահատությունն ու ափսոսանքը կյանքը դարձնում են դատարկ և ունայն:

Միգուցե այն միտքը, որ մեր երկրորդ կեսը չի կարող լրացնել ու երջանկացնել մեզ, դիմադրություն առաջացնի: Բնական է, որ այդպես լինի, քանի որ ծնված օրվանից մեզ սովորեցնում են, որ կյանքի նպատակը պակասող կեսին գտնելն է, բոլոր հեքիաթներում, կինոներում, երգերում, գլխավոր սյուժեն այն է, որ սիրած տղան հասավ իր մուրազին, դուք էլ հասնեք ձեր մուրազին, ու նրանք ապրեցին երկար ու երջանիկ, ունեցան բազում զավակներ։ Ֆիլմի ավարտը։ Երբ ծնված օրվանից մեզ ներարկում են, որ մենք կիսատ ենք ու մեզ կարող է լրացնել միայն մեր սիրած անձնավորությունը, դժվար է ընդունել, որ դա այդպես չէ, բայց դժբախտաբար, իսկ միգուցե նաև բարեբախտաբար՝ դա այդպես է: Բարեբախտաբար, որովհետև հենց այն պահին, երբ հասկանում ենք, որ մեր ամբողջական լինելը կախված չէ մեր զուգընկերոջից, կատարյալ ու համապատասխանող զուգընկեր գտնելուց, մենք միանգամից, հենց այդ վայրկյանին տեղափոխվում ենք հանգստության դաշտ:

Անքննելի է, թե ինչքան լարվածություն է առաջացնում այն միտքը, որ մեր երջանկության բանալին գտնվում է ինչ-որ մեկի ձեռքին: Այս մտքից ծնվում են տագնապներ և դեպրեսիա: Մենք զոհ ենք դառնում այն մտածելակերպին, որ մեր երջանկությունը կախված է հաջող ամուսնությունից, ներդաշնակող զուգընկերոջ ընտրությունից: Ուրեմն՝ ինչ է մնում անել, եթե չենք ուզում տառապել՝ հրաժարվում ենք երջանկությունը դրսում փնտրելուց և սկսում ենք ներսից փնտրել մեր պակասող մասերը, ինքնալրացվել ու ամբողջանալ:

Բոլոր ժամանակների իմաստուն մարդիկ ասել են, որ մարդն ամբողջական է։ Ի՞նչ է սա նշանակում։ Սա նշանակում է, որ այն ամենն, ինչը մեզ երջանկացնում է դրսից, մի օր դադարում է գոյություն ունենալ, իսկ այն շնորհը, որը մենք կրում ենք ներսում, հավերժ մեր հետ է և երջանկության անսպառ աղբյուր է: Բոլորիս հայտնի է այն ցավը, որն ի հայտ է գալիս, երբ կորցնում եմ արտաքին աշխարհում գտնվող ինձ երջանկացնող թանկ բանը: Ու ինչքան էլ ամուր եմ բռնում, միևնույնն է, այն հեռանում է ինձնից՝ բռունցքից հոսող ավազահատիկների պես: Ես կորցնում եմ իմ սիրելի գնդակը, գրիչը, հեռախոսը, ավտոմեքենան, տունը, գործը, մարդուն, երեխային… Ես կորցնում եմ իմ մարմնի ինչ-որ մասը՝ կուրծքը, ոտքը, աչքը, երիկամը… կորցնում եմ իմ երիտասարդությունը, գեղեցկությունը, հույզերը, զգացմունքները, պատկերացումները, համոզմունքերը, կարծիքները… Բոլորն ապրել են կորստի ցավ ու գիտեն, թե ինչքան դառն է կորստի տառապանքը:

Կան և այնպիսինները, ովքեր կորցնում են այս բոլորը միասին, կորցնում են այն ամենը, ինչ թանկ էր իրենց համար, կորցնում են ամեն ինչ…: Եվ ի՞նչ է մնում տակը: Դատարկություն: Մենակություն: Մթություն: Խավար… Խելագարության հասցնող անվերջ խավար: Ու մի օր, մի պայծառ օր արթնանում ես, ու տեսնում, որ լույսի շող է նշմարվում, շատ նուրբ, մի հույլ շող, որն ուզում ես փայփայել, գրկել, գուրգուրել, բայց չես համարձակվում շարժվել, որ հանկարծ չկորչի, այդպես անշարժացած հայացքդ հառում ես այդ շողին ու առաջին անգամ կյանքում հասկանում, որ գտել ես այն, ինչ քեզ պակասել է, այնքան թանկ մի բան, որի ներկայությունն ամեն ինչ է: Շողը գնալով դառնում է է՛լ ավելի պայծառ ու բացվում է լույսը… Գիշերվա արևը: Ինչքան թանձր է եղել խավարը, այնքան հստակ են լույսի շողերը: Կյանքը սկսվում է նորից, բայց այս Արևի ներքո այն լրիվ ուրիշ է, այս արևի ճառագայթներից հալվում է այն ամենը, ինչն իմը չէ, արևը խանձում է ու սրբում օտարը, որից թուլանում էր լույսի ներթափանցումը:

Թափանցիկությունը հանգուցալուծված խնդիրներն են, երբ ներաշխարհի մթնոլորտն աղտոտող կարծիքները, պատկերացումները, համոզմունքները ցրվում և տարրալուծվում են։ Ամենն ինչ օտար է, արևի լույսից չքանում է, հալվում-գնում: Մնում է միայն այդ Արևի պայծառ լույսը, ջերմացնող ու կենսածին լույսը: Ամենևին չթերագնահատելով այս պահին տառապող հոգիների ցավը, հորդորում եմ կորուստ ապրող մարդկանց չհանձնվել ու շարունակել տառապանքի ճանապարհը դեպի անդունդ, որտեղ այս հրաշագործ լույսի ներքո կբացահայտվի, որ տառապանքը գալիս է միայն ու միայն մեր մտքերից, որոնք անգամ մերն էլ չէին, այլ հայտնվել էին այնտեղ շատ պատահական, ճակատագրի բերումով:

Մեր ամենախորքային պահանջը սիրելն ու սիրված լինելն է, սա շատ բնական պահանջ է, ու ես բացարձակապես դեմ չեմ ռոմանտիկ հարաբերություններին, ասածս միայն այն է, որ երջանկությունը չհիմնենք այս հարաբերությունների վրա: Երբ սկսում ենք մտածել, որ մեր ամուսինը կամ կինը մեզ պետք է տա այն ամենը, ինչ մեզ պակասում է, մենք մեզ թակարդն ենք գցում: Մեր կողակիցը չի կարող մեզ ապահովել այն ամենով, ինչի պակասը զգում ենք, մի հոգին չի կարող ապահովել մի ամբողջ համայնքի պարգևածը: Թույլ տվեք, որ այս միտքը տեղ գտնի ձեր ներսում և տառապանքի փակուղին անմիջապես կքանդվի, կբացվի ազատագրման դուռը: Այդ դռնով հեղեղի պես դուրս կհորդեն կուտակված զայրույթը, վիշտը, հիասթափությունը, խռովքը, միայնությունը, վախը: Խնդրում եմ դատարկեք ձեր տառապանքը, թույլ տվեք տառապանքը դուրս գա ձեր միջից, տառապանքը հոգնել է ձեզնից և ուզում է թողնել ձեզ, տվեք նրան այդ հնարավորությունը, բացեք դռները:

Իսկ մեր զուգընկերը, ընկերը, ամուսինը, կինը, ով չի կարող լրացնել ու ամբողջացնել մեզ, այս գործում մեկ այլ կարևոր դեր է խաղում` նրանք արագացնում են մեր այս ընթացքը դեպի անդունդ, նրանք արտացոլում են մեզ ու օգնում, որ տեսնենք ինքներս մեզ և հասկանանք, թե որ ճանապարհով պիտի ընթանանք: Նորից կրկնեմ, ռոմանտիկ հարաբերությունները ոչ թե լրացնում են մեզ, այլ օգնում որ ինքներս մոտենանք մեր լրիվությանը, այն մեր ներսում է, լրիվությունը մենք ենք:

Պլատոնական սիրո մեջ մեր սիրտը բաց է, ահա թե ինչու ազատության զգացումը լիուլի լցնում է մեզ, ու սա շատ նման է այն զգացողությանը, որը կոչվում է անպայմանական սեր, բայց դա միայն արտաքնապես է նույնը: Անպայմանական սեր ասելով նկատի ունեմ սերն առանց նախապայմանների, երբ ընդունում և սիրում ես մարդուն առանց նախապայմանների, անկախ այն ամենից, թե նա ինչ է ասում, զգում, անում, ինչ է մտածում, ինչին է հավատում: Միչդեռ ռոմանտիկ սիրո երջանկությունը պատրանք է: Ու դրանից կառչելը բերելու է տառապանքի: Ուրեմն` եթե չենք ուզում տառապել, հիշենք՝ սիրելու և սիրվելու մեր պահանջը շատ բնական ու շատ առողջ է, բայց սիրած անձնավորությունից չսպասենք ամեն ինչ, նա չի կարող լրացնել մեր բոլոր բացերը, իրականացնել մեր բոլոր երազանքները, երկնքից իջեցնել բոլոր աստղերը: Հիշենք, որ ինքներս մեզնից չենք փախչի, դեմ առ դեմ կանգնենք այն խնդրի առջև, որից փախչում ենք, չվազենք երջանկության ետևից, երջանկությունը ինքը կգա մեր դուռը թակելու, երբ այլևս ոչ մի հենարան չենք փնտրի:

Փակել

Մանկության վերքեր․ հետևանքները սեռական կյանքում

Հոգու խորքում մեզանից յուրաքանչյուրը կրում է իր «վերքը»: Առօրյա կյանքում այդ վերքի գոյության մասին մատնում են շրջապատող մարդկանց և առաջին հերթին` մեր ամենամտերիմ մարդու հետ փոխհարաբերությունները: Շփումների ժամանակ մենք դրսևորում ենք պահվածքի միևնույն կաղապարային կրկնողությունները, միևնույն դրդապատճառային մոտիվները: Մեջբերվածը այցելուի պատմության մի հատվածն է.

-Հարգելի բժշկուհի, ես ինձ շատ թերի ու ոչ ադեկվատ եմ զգում: Սեռական հարաբերության ժամանակ ոչինչ չեմ զգում: Ամուսնացել եմ երկրորդ անգամ, սակայն դարձյալ միևնույն բանն է: Առաջին ամուսնությունս բնազդի, վաղ երիտասարդական կրքերի արդյունք էր: Երկրորդ անգամ ավելի գիտակից եմ եղել, որոշումս կայացրել եմ այն տրամաբանությամբ, որ ընտրյալս լիարժեք համապատասխանում է ինձ՝ ճշգրտորեն լրացնելով բոլոր բացերս: Ինձ համար շատ զարմանալի էր, երբ սեռական կյանքում դարձյալ ոչինչ չզգացի, քանի որ համոզված էի, որ անձնավորությունը, ով այդպես լիարժեք ներդաշնակում է ինձ, կլրացնի նաև սեռական կյանքի բացերը: Անզգայությանս մասին նրան ոչինչ չեմ ասում, սակայն ենթադրում եմ, որ իրեն բնորոշ նրբազգացության շնորհիվ նա կռահում է իմ ոչ լիարժեք լինելը: Ու այսպես ապրում եմ մշտատանջ տագնապի մեջ, քանի որ ինձ հետապնդում է լքման և դավաճանված լինելու վախը:

Նույն իրավիճակն աշխատավայրում է: Գործընկերներիս հետ շփման ժամանակ տագնապով սպասում եմ ոչ ադեկվատ լինելու և անարժեք համարվելուս ցավոտ դատավճռին (որի հետ սրտիս խորքում համաձայն եմ): Այո, ես ապրում եմ ոչնչություն լինելուս մերկացման ու լքման դատապարտվելու ամենօրյա լարվածության մեջ: Ու երբ ի գործ դրված ջանքերս չեն գնահատվում, համակվում եմ հուսահատությամբ՝ մտածելով, որ ձեռնարկածս «մեծ-մեծ գործերն» իզուր էին: Այո, պիտի խոստովանեմ, որ կախված եմ ու ապրում եմ մարդկանց ու հատկապես՝ վերադասի կողմից բարձր գնահատականի արժանանալու հույսով, կարծես թե դրանից է կախված իմ ինչ-որ բան ինձանից ներկայացնելու եղելությունը: Ավաղ, ինքնագնահատականս հիմնվում է գործողություններիս արդյունքների, այլ ոչ թե այդ գործողությունների հիմքում ընկած դրդապատճառների վրա:

Նույնիսկ եթե արածս բարձր գնահատական ստանա ուրիշների կողմից, միևնույնն է՝ չեմ ուրախանա, քանի որ նման դեպքերում ինքս ինձ խստորեն կգնահատեմ ու կցածրացնեմ, չէ՞ որ վստահ եմ, որ իրականում չեմ կարող որևէ արժեքավոր բան տեղծել: Իսկ արածս ոչ մի արժեք չունի, քանի որ ազնիվ չեմ ինքս իմ հանդեպ, անում եմ միայն ուրիշների ուշադրությանն արժանանալու, այլ ոչ թե գործին ինքնամոռաց տրվելու համար: Տեսեք ինչ վատն եմ, ու արդարացի կլինի, որ ինձ չսիրեն, թողնեն հեռանան և երբևէ երջանիկ չզգամ… Եթե միայն պատկերացնեք՝ ինչ ծանր բեռ եմ ինքս ինձ համար, անտանելի է կրելը: Միակ մխիթարանքը, որ ժամանակավոր կարող է թեթևություն բերել (անգամ հաճույք պատճառել) սեփական թշվառությունս է, քանի որ միայն սրա շնորհիվ եմ հեշտորեն ստանում շրջապատի ուշադրությունը և համակրանքը, որին սակայն անհաղորդ եմ մնում, քանի որ արդեն անզգայացել եմ: Ու միակ բանը, որ դեռ շարունակում եմ զգալ անիմաստությունն է, աշխարհից կտրված, օտարված լինելը:

Կարդալ ավելին

Երիտասարդ այս կինը մեկն է այն կանանցից, ովքեր մանկության տարիներին ենթարկվել են չարաշահման։ Ընդ որում՝ այստեղ բոլորովին կարևոր չէ չարաշահման բնույթը՝ ֆիզիկական, հոգեէմոցիանալ, թե սեքսուալ, ամեն դեպքում՝ չարաշահված երեխան չի կարողացել հանդարտեցնել իր ներաշխարհը փոթորկող հուժկու էմոցիոնալ ալիքները, որոնք հարվածներ են հասցրել ու խորը վերքեր բացել: Երեխայի հոգեկանը ինքնապաշտպանական քայլ է արել` Նա տարանջատվել է իր էմոցիոնալ աշխարհից՝ խզելով կապերն այդ աշխարհի ցանկացած զգացական դրսևորման հետ: Հոգեբուժական լեզվով ասած՝ տեղի է ունեցել դիսոցիացիա, որը կարելի է բնութագրել ինքնօտարում բառով: Իհարկե՝ «փշալարեր դնելով, պարիսպներ շարելով կամ դռնել փակելով» մենք մի կողմից պաշտպանում ենք մեր ներքին անդորրությունը, սակայն նույն այդ արգելքների պատճառով ինքներս ենք կտրվում մեր հոգուց և մարմնից, կյանքի զգայական բավականության հնարավորություններից, ազատության վայելքից:

Ի՞նչ է տեղի ունենում ինքնօտարումից հետո: Կյանքը շարունակում է իր բնականոն ընթացքը, սակայն երեխան այլևս առաջվանը չէ: Չկա այլևս այն ազատ երեխան, ով հավատացած է, որ իրեն սիրում են առանց պայմանների և պատրաստ են բավարարել ցանկացած կարիք: Երեխան ձեռք է բերել նոր ես, որը սակայն չունի նախորդի թեթևությունը: Այս անձն այլևս չի առաջնորդվում իր նախկին խանդավառությամբ, անկեղծ հույզերով ու զգացմունքներով, դրանց փոխարինելու են եկել արհեստածին զսպված հույզեր, որոնք կեղծ են իրենց հիմքում, քանի որ սնվում են ոչ թե հոգու խորքից, այլ գիտակցությունից: Սիրվելու բնականոն պահանջն ի վերջո արել է իրենը՝ ճնշումն այնքան է մեծացել, որ հանուն սիրված լինելու ամենաթանկ գինն է վճարվել՝ սեփական էությունից հեռացումը: Այժմ Երեխան իրեն պահում է այնպես, որ իրեն սիրեն, չպատժեն, ուշադրության արժանացնեն, այլ կերպ ասած՝ նրա քայլերն այլևս չեն բխում Է-ությունից, այլ տվյալ միջավայրում հավանություն ստացած սպասումներից ու պահանջներից: Այդ տարիքում երեխան դեռ չի գիտակցում, որ դաստիարակված ու հնազանդ պահվածքի շնորհիվ վաստակված սիրո մեջ նույնպես չարաշահում կա, քանզի նրան չեն սիրում որովհետև ինքը կա, ինչպիսին որ կա, այլ որովհետև իրեն պահել է ըստ սպասվածի, ըստ ընդունված պահանջների: Այն օրը, երբ այս գիտակցումը կփայլատակի նրա մտքում, կդառնա հաղթանակի օր՝ հոգեկան աշխարհի անբեկանելի շրջադարձի և իրական ինքնության հաղթանակի, նա կհասկանա, որ սերը շնորհ է, այլ ոչ թե վաստակ, որ ինքն ազատ է լինելու ինչպիսին կա ու հարկ չկա պաշտպանվել սեփական էմոցիաներից, կարիք չկա դրանք բուժելու, դրանցից պաշտպանվելու, այլ միայն պետք է դրանց շնորհիվ սեփական եսը կատարելագործել սովորել:

Վերքեր հասցնող փորձառությունները շատ են, այստեղ նշեմ դրանցից միայն նրանք, որոնք հետք են թողնում սեռականության վրա՝ ծնողների պատիժը մանկապատանեկան տարիքում դրսևորած սեռական բնույթի գործողություններ կատարելիս, հիմնականում՝ մանկական ձեռնաշարժություն, սեռական օրգանների զննում, շոշափում, սեռադերային խաղերում սեռային տարբեր իմիտացիաներ, ինչպես նաև՝ ծնողների սեռական հարաբերությանը ականատես լինելը, հոր կամ մոր կամ երկուսի հետ միաժամանակ օտարացած հարաբերություններ ունենալը, սեռական դրսևորումների հանդեպ ծնողի կողմից միաժամանակ հանդուրժող և պատժող վերաբերմունքների դրսևորումը, նարցիսային հոր կամ մոր ամբիվալենտ սերը, սեռական ոտնձգությունները, բռնաբարությունը, այդ թվում նույնասեռական բնույթի:

Խորը վերքեր ունեցող անձիք շատ հաճախ հասարակությանը ներկայանում են իբրև կարևոր և մեծ լրջություն ունեցող անձինք, հաճախ բարձր հասարակական դիրքեր են նվաճում, ձգտում են պաշտոնի, ճանաչման, փառքի: Նրանք բարեհաջող ամուսնանում են նույնքան մեծահամբավ այլ մարդկանց հետ: «Մեծ մարդ» դառնալով սակայն, հոգու խորքում, նրանք մնում են միևնույն խոցված երեխան, հավատալով, որ իրենք ոչնչություն են, տգեղ են, կեղտոտ, անարժեք: Հոգեկան աշխարհի մասնատվածության պատճառով այս մարդիկ միշտ ձգտում են ինչ-որ մեկի օգնությամբ իրենց ամբողջականության լրացմանը, նրանք անընդհատ իրենց պակասորդով են զգում, ու փնտրում են այդ պակսող մասը: Փոխհարաբերություններում ամեն ինչ անում են, որ գոհացնեն, հաճոյանան, հավանության արժանան, դուր գան: Այս մարդիկ ապրում են այլ մարդկանց կարծիքից կախված, հավանության արժանանալու գերության շղթաներում գամված՝ միայն թե սիրեն իրենց, միայն թե իրենք չմնան անպատասխան, անուշադրության մատնված, չգնահատված, ստվերում հայտնված:

Այս մարդիկ անկողնում վարվում են նույն կերպ: Նրանք ցանկություն են հայտնում, միայն այն ժամանակ, երբ իրենց ցանկանում են՝ ամեն ինչ անում են, որ իրենց մյուս անգամ էլ ուզեն, որովհետև սեփական ցանկությունը կեղտոտ և ամոթալի են համարում: Փոխանակ տրվելու սեռական հաճույքի ինքնաբուխ բերկրանքին, նրանք խաղում են կրքոտ զուգընկերոջ/զուգընկերուհու դերը, նմանակվում զանգվածային լրատվամիջոցների ստեղծած սեքսուալ կերպարին, որովհետև այդպես է սովոր վարվելու իրենց արհեստածին անձը:

Սեռական անզգայությունից պետք է անհապաղ ազատվել, քանի որ դա լուրջ խնդիր է՝ հղի բազում առողջական հետևանքներով: Ես-ի կորուստը, ես-ի անմնացորդ միաձուլումը զուգընկերոջը/ուհուն սիրո թվացյալ դրսևորում է, որով նրանք փարատում են իրենց հոգին և լցնում ներքին դատարկությունը, առանց հասկանալու, որ իրականում անգիտակցաբար պաշտպանվում են իրականությունից: Այդ դատարկությունը կարող է լցվել ամենատարբեր հիվանդություններով՝ սեռական զանազան դիսֆունկցիաներ, պրոմիսկուիտետ, թմրանյութերից կախվածություն, դեպրեսիա, տագնապային խանգարումներ, խուճապի գրոհներ, կպչուն-սևեռուն խանգարումներ, ֆիզիկական հիվանդություններ:

Խնդրի լուծումը հարկավոր է սկսել վերքի մշակումից, հետևելով վերքի մշակման բոլոր կանոններին: Նախ և առաջ պետք է սկսել ինքնախաբեությունից ի սպառ ազատվելով, այն ինչ օտար է, պետք է կտրել ու հեռացնել, թողնել միայն ինչպիսին որ կամ, լինեմ այդպիսինը՝ բոլոր թերություններով հանդերձ, ու դա չի նշանակում ազատ արձակել հակասոցիալ հակումներն ու մղումները, փոխարենը պետք է ընդունել, որ մարդն անկատար է ու պատասխանատու ինքն իր անձը վերաձևավորելու գործում: Չկա լավ ու վատ, կա մշտական ինքնաբարելավման, ինքնակատարելագործման ընթացք: Սեռական կյանքում անզգայացումից ազատագրումը տեղի է ունենում մերժելով կեղծ սեռային ինքությունը, զարգացնելով ներքին էրոտիկ կարողությունները, վստահելով սեփական բնազդային սեքսուալությանը, հրաժարվելով արհեստական միջոցներով խթանված սեքսուալությունից, վիրտուալ աշխարհից սնվող երևակայական պատկերներից, խուսափելով գնահատականներ տալուց և այդ գնահատականների հիման վրա դատողություններ անելուց, դադարել համեմատվելուց, չվախենալով ոչ հմուտ և անփորձ երևալուց, զուգընկերոջ/ուհու առջև վերքերն ու խոցերը բացելուց:

Սեռական չարաշահման հետևանքով առաջացած անզգայությունը սովորաբար այնպիսի սեքսոլոգիական խանգարում է, որը պահանջում է մասնագետի օգնություն, մի վարանեք դիմել մասնագետին, եթե գտնում եք, որ դուք ունեք այս խնդիրը:

Փակել

Ամուսնանալ ի հեճուկս

Այդ տղային ես չէի հավանում, բայց ամուսնացա, քանի որ ծնողներս ասացին, որ շատ լավ տղա է, ես էլ լսեցի նրանց ու ամուսնացա: Մինչդեռ սիրում էի ուրիշ տղայի, ով ֆինանսապես կայուն և ինքնուրույն չէր, դրա համար մերոնք չէին ուզում այդ տղայ հետ ամուսնանամ: Ծնողներս նրա առաջ պայման դրեցին, որ մեկ տարում ի վիճակի լինի ապահով ապագայի կայուն հիմքեր ստեղծել, մեկ տարին անցավ ու նա չհասցրեց, ես էլ վիրավորված նրանից ամուսնացա այս մեկի հետ:

Ամուսնությունը շատ լուրջ պարտավորություն է, ամուսնական դաշինքի խորհուրդը շատ վեհ ու խորն է, ամուսնանալ ինչ-որ մեկին ինադու, դա անլրջության գագթնակետն է, նույն անլրջությամբ կարելի է քանդել այդ ամուսնությունը, կանայք ովքեր չեն գիտակցում ամուսնության խորհուրդը, խաղի են վերածում իրենց և ուրիշների կյանքը: Ինչ-որ մեկին ինադու ամուսնանալը վրեժխնդրություն է:

Ամուսնանալու որոշումը կայացվել է վրեժխնդրության զգացումից ելնելով, շատ կարևոր է, թե ինչի վրա է կինը հիմնվում ամուսնանալու որոշում կայացնելիս: Բոլոր այն դեպքերում, երբ կյանքի՝ այդ ամենապատասխանատու որոշումը կայացվում է զգայական ապրումներից և հույզերից կազմված անհուսալի հիմքի վրա, ամուսնական կյանքը վտանգված է, ինչպես վտանգված է այն տան ամրությունը, որի հիմքը գցված է ավազին: Մեր զգայական ապրումները և հույզերը նման են բնության ժամանակավոր երևույթներին, տարերային ուժերի դրսևորումներին: Դրանք իրենց բնույթով զգայացունց են, կարող են մինչև հոգու խորքը ցնցել մարդուն, օրինակ՝ մեծ ալիքները օվկիանոսում, հրդեհված անտառը, ջրհեղեղի պատճառած ավիրածությունները, բայց դրանք մնայուն չեն, այդ երևույթների կյանքի տևողությունը շատ կարճ է: Դրանք գալիս են, բերում են իրենց հետևանքները և հեռանում, անհետանում են մեր կյանքից:

Այո, բայց նա տղամարդու պես իրեն չդրսևորեց և ես գտա, որ արժանի չէ ինձ, ամուսնուս հանդեպ հարգանք էի զգում, համենայն դեպս սկզբում նա շատ ուշադիր էր իմ նկատմամբ: Բայց այդ ուշադրությունից իմ մեջ սեռային հույզեր և ձգտումներ նրա հանդեպ չէին առաջնում:

Կարդալ ավելին

Իսկ քանի՞ տարեկան եք և ե՞րբ է եղել ձեր առաջին դաշտանը:

28 տարեկան եմ, առաջին դաշտանը եղել է 14-ում, սկզբում խախտումներով, հետո կարգավորվեց:

Կանանց սեքսուալությունը միանգամից չի արթնանում, ժամանակ է հարկավոր, որպեսզի կանոնավոր սեռական կյանքը արթնացնի նրա սեքսուալությունը, 14 տարեկանում առաջին դաշտանի դեպքում 26-30-ը այն տարիքն է, որում հենց առաջին անգամ դուք ի վիճակի եք սեռային զգացողություններ ապրել, եթե ձեր ամուսինը ձեր կյանքի այդ ժամանակահատվածում կարողանա պահպանել տղամարդու իդեալ լինելու իր պատկերը:

Ամուսինս շատ ուշ ուշ է մոտենում ինձ, նա անընդհատ աշխատում է և հոգնած է տուն գալիս, մեր հարաբերությունները սառն են, ես նրան տղամարդու իմ իդեալը չեմ համարում, նա շատ հեռու է դրանից: 3 ամիս առաջ, գործի բերումով հանդիպեցի մի տղամարդու և չգիտեմ ինչպես, մեր միջև առաջացավ ինչ-որ կապ, որը գնալով խորացավ ու հասավ անկողին: Ես քնեցի այդ տղամարդու հետ և ինձ շատ լավ զգացի նրա հետ: Հիմա միայն նրա մասին եմ մտածում և այդ մտածումից անգամ ուժեղ գրգռված եմ զգում, մի բան, որ ամուսնուս նկատմամբ չեմ զգացել:

Շատ օրինաչափ երևույթ է, որ Ձեր կյանքում հայտնվել է ուրիշ տղամարդ ձեր կյանքի հենց այն պահին, երբ ձեր սեքսուալությունը ամենամոտն է եղել իր արթնացմանը, դրանից օգտվել է ուրիշ տղամարդ, այստեղ ձեր տղամարդու մեղքի բաժինը շատ մեծ է, քանի որ նա իր տեղում և դերում չի եղել, իսկ ինչ վերաբերում է կնոջ հավատարմությանը, ապա դա մի բան է, որը ունենալու համար նրա կողքին պետք է լինի ուժեղ տղամարդ, կինը իր բնությամբ պոլիգամ է, սխալ է այն տարածված կարծիքը, որ պոլիգամ են տղամարդիկ: Կողքի տղամարդն է ստեղծում կնոջ արժանապատվությունը, իր սեփականը ստեղծելու համար կնոջից սխրագործություն է պահանջվում, որը հազվադեպ հանդիպող երևույթ է կանանց շրջանում, այն կանայք ովքեր իրենց հավատարիմ են համարում, իրականում խոնարհության շղթաներով կապված ստրկուհիներ են կամ իրենց կողքին ունեն գերսեքսուալ տղամարդիկ, ովքեր շատ ինտենսիվ սեռական կյանք են ապահովում:

Բայց ես հիմա ինչ անեմ, որ այդ տղամարդը առաջվա պես ուշադիր լինի, միշտ զանգի ինչպես առաջ էր, նա անտարբեր է դարձել, ես շատ վատ եմ զգում:

Ինչքան էլ հաճելի լինի տղամարդու սերը և կիրքը, այն անցողիկ է, սեռական կիրքը, սիրահարվածությունը օրինաչափորեն մարում են, դրանք ժամանակավոր երևույթներ են: Ամուսնական կյանքի միապաղաղ ֆոնի վրա այսպիսի զգայացունց փոթորիկը կնոջը կարող է լրիվ «ապուշացնել», կտրել իրականության զգացումից և պարուրել պատրանքի գիրկը: Նրան կարող է թվալ, որ իր կյանքի ողջ գորշության պատճառը ամուսինն է, որ ինքը դժբախտ է ամուսնու պատճառով, ապրում է բանտում, տխուր միապաղաղ կյանքով, մինչդեռ կյանքում կան այնպիսի ապրումներ, որոնցից ինքը անարդարացիորեն զրկված է իր ամուսնական կարգավիճակի պատճառով:

ՄԻնչդեռ բոլոր այս մտքերը զգայական պատրանքի ազդեցությամբ հորինված մտքեր են, հեռու իրականությունից:

Այո, այդ տղամարդու հանդեպ իմ ունեցած զգացումը այնքան ուժեղ է, որ մտածում եմ, թե պատրաստ եմ լքել ամուսնուս հանուն նրա:

Մարդիկ դժվար են ընդունում ավարտի գաղափարը, երբ ինչ-որ բան վերջանոմ է մեր կյանքում, մենք չենք ուզում հավատալ, որ դա իրականություն է: Մենք փորձում ենք կախվել փրփուրներից, բայց իրականությունն անկասելի է և չի նայում մեր ցանկությանը: Երբ կրքի ուժեղ վերապրումը վերջացել է ու գալիս է տառապանքի ու ցավի զգացումը, միայն մեկ բան է մեզ անհրաժեշտ-վերականգնել այն, ինչ ունեինք, մենք համաձայն ենք նույնիսկ ինքնախաբեության գնով ձեռք բերված հանգստությանը, միայն թե դա չլինի վերջը:

Երբեմն մտածում եմ վնասել այդ տղամարդուն, այդ աստիճան չարություն է գալիս վրաս.

Այդ տղամարդու հետ այս կնոջ զգացածը իրական է, ուժեղ-բուռն կիրք, սեր, քնքշանք, ջերմություն, ապահովություն, պաշտպանվածություն, այն ամենը ինչի կարիքն ունի կինը, սակայն բոլոր այս զգացումները անարժեք են, որովհետև դրանք բնականոն-ինքնահոսով առաջ եկած զգացումներ են, ջուրը բերում է, ջուրն էլ տանում է: Արժեք են ներկայացնում մնայուն զգացումները, իսկ դրանք այն զգացումներն են, որնքն ստեղծում է զույգը, ինքնուրույն մասնակցությամբ և փոխհարաբերությամբ: Չկա մարդու ներկայությունը և մասնակցությունը, չի կարող լինել հավերժություն, հոգևոր-մշակութային գանձանակում պահպանվում են մարդու կողմից ստեղծած արժեքները և մոռացվում պահի տակ առաջ եկած և տպավորության վրա հիմնված աշխատանքները:

Ինչպես և ամուսնանալիս, այս կնոջ որոշումը եղել է առանց իր գիտակցության՝ վրեժխնդրության ալիքով հրահրված, այնպես էլ այժմ, այս նույն կինը հայտնվել է հիմա էլ կրքի ալիքի մեջ, վաղը նա կհայտնվի մյուս ալիքների հորձանուտում, մինչև որ այդ ալիքները մի օր կբախվեն սուր քարերին՝ առանց նկատելու անգամ, որ այդ հարվածից ինչ-որ կարևոր բան կանհետանա այս աշխարհից:

Տղամարդու որոշումը այլևս չզանգել ու հանգիստ թողնել այդ կնոջը՝ խղճի խայթի դրսևորում կարող է դիտվել, սակայն դա միայն ինքնաարդարացման տխուր փորձ է: Այն միտքը, որ հեռու լինեմ ամուսնացած կնոջից, որպեսզի չքանդեմ նրա ընտանիքը, վախկոտության և փոքրոգության գերագույն դրսևորում է: Տղամարդիկ, ովքեր լքում են կնոջը՝ նրա մեջ կիրք բորբոքելուց հետո, նման են հրդեհված տան մեջ այրվող կնոջը լքող տղամարդկանց: Այդպես վարվում են միայն մանրապճեղ հետաքրքրություններ և նեղ անձնական շահեր հետապնդող տղամարդիկ, ովքեր ստանալով իրենց նեղ անձնական բավարարումը, այլևս չեն հետաքրքրվում իրենց արածի հետևանքներով և թե ինչ կլինի իրենիցից հետո այդ մարդկանց իրավիճակը:

Պատասխանատու և ազնիվ տղամարդը կհանի կնոջը իր իսկ սարքած հրդեհից և այնուհետև ցույց կտա ճանապարհը, որով կինը կարող է դուրս գալ այդտեղից իր ինքնուրույն ուժերով , սա կլինի ազնիվ մարդու մեծահոգի պահվածք: Իսկ կինը կարող է նորից հայտնվել այս իրավիճակում, քանի որ հրդեհի մեղավորներից մեկն էլ ինքն է, չիմացությունը ինչպես վարվել լուցկիների հետ:

Այս տղամարդու տմարդ լինելը ինձ հույս է ներշնչում, որ կկարողանամ սիրել ամուսնուս.

Եթե հասկանաք ինչ է նշանակում ամուսնություն, իրոք կսիրեք ձեր ամուսնուն, նա ամենամտերիմ անձնավորությունն է այսօր ձեր կյանքում, ում հետ կարող եք զգալ բոլոր այդ սեռային զգայական վիճակները, նա ձեր տղամարդն է, ձեր երեխաների հայրը, այն որ դուք ամուսնացած եք եղել, ամուսնություն չի կարելի համարել, քանի որ անինքնագիտակից, հոսանքի ազդեցության տակ կայացրած որոշում է եղել, հիմա ունենալով սեռական կյանքի մասին ճանաչողություն և սեռական մնայուն զգացողությունների մասին պատկերացում, կարող եք գիտակից ամուսնության դաշինք կնքել ձեր մեջ և ձեր երդմանը հավատարիմ մնալ, որը նշանակում է սխրագործություն՝ հաղթանակելու միայն մեկ տղամարդուն հավատարիմ լինելու փորձությունները: Սա անընդհատ ներիքն աշխատանք պահանջող հոգեվիճակ է, որի պտուղները ամուսնական կյանքի բերկրանք ու ամուսնական երջանկությունն է:

Փակել

Ճամփորդություն

Ճամփորդության ժամանակ այդ հատվածը մենակով ես անցնում՝ ապավինելով սեփական ուժերիդ, վստահելով ինքդ քեզ ու քո մարմնին: Կյանքի իրական զգացողությունը կախված է այդ հատվածից ու թե ինչպես կհաղթահարես այն:

Ես գնում էի մենակ, ինքս էի իմ աշխարհի հեղինակը և պատասխանատուն, գործում էին իմ օրենքները և կանոնները, որոնցով առաջնորդվում, բացվում ու ծավալվում էի այդ տարածքներում: Ազատության լիակատար վերապրում էր: Ու մի պահ թվաց, թե լքել եմ ընկերոջս, թողել եմ նրան հեռու հեռվում: Մտածեցի. մի՞թե օգտագործում եմ նրան: Մեղքի զգացումի ուժեղ հորձանուտը սկսեց հարվածել ու ներծծել հոգիս, հիասթափություն զգացի ինձնից, մտածում էի, որ այդ պահին ապրածս զգացողությունն ու հաճույքը անձնասեր են, որևէ կապ չունեն նրա հետ, իմն են բացառապես, բայց կար մի այլ զգացողություն ևս, որ հուշում էր, թե դա այդպես չէ, ուրիշ բան կա: Այդ մենակությունն անձնասեր առանձնության պես չէր, քանի որ հիմքում կար մերձավորիս հանդեպ տածած խորը վստահություն, առանց որի հնարավոր չէր էլ լինի հայտնվել այդտեղ, որտեղ կարող ես ազատ լինել ու չվախենալ, այդ մենակությունը շնորհիվ նրա սիրո էր, քանի որ գնում էի մի տեղ, որտեղից գալիս էի հույսով ու սիրով լցված: Մտածեցի, որ սիրելու համար պետք է թողնել միմյանց, միայն հեռանալով կարելի է իսկական սեր տալ, առանց այդ տարանջատումի չկա այդ սերն ու չկա հարաբերություն, կա ծանրություն, կցորդություն, միաձուլում, ու դու պասիվ կրկնող ես, վերադարձնում ես այն՝ ինչ ստանում ես, եթե ոչ պակասած, չկա քոնը, թվում է դու ես, բայց նրա արտացոլումն ես: Ես սա խորապես հակաբարոյական եմ համարում, քանի որ այստեղ դու ոչնչացնում ես ինքդ քեզ ու եթե համոզված ես, որ հաճույք ես զգում, ապա դա ինքնախաբեություն է կամ ստրկամիտ կեցվածք ու թուլություն, դա նույնիսկ ինքնաբավարարումից էլ է վատ:

Կարդալ ավելին

Այդտեղ կարևոր է սահմանի գիտակցումը` զույգի մեջ անհատականության սահմանների, քանի որ պահպանելով անհատականությունդ` վտանգ կա, որ կկորցնես հարաբերությունդ, ես իսկապես հեռացել էի նրանից` նրան կորցնելու իրական ռիսկի գնալով ու հենց այստեղ է, որ պիտի երևա իսկական սերը, քանի որ հենց այդ սերն է, որ ընդունում է քեզ ամեն պարագայում, քանի որ գիտի, թե դու ով ես ու կարևոր չէ՝ կողքին ես, թե հեռու, երբեմն ու թերևս ավելի հաճախ վճարում ես անձնազոհության գինը ու արժի վճարել այդ գինը:

Վերապրել այդ սերը ու հասնել կյանքի ու սիրո զգացողությանը, կարող ես ներքին ուժ ու համարձակություն ունենալու դեպքում, որպեսզի հաղթահարես այդ պահին գրոհող բազում վախերը՝ մենակության, մերժումի, քննադատության, մեղադրման, կորցնելու, կորսվելու, կյանքի անիմաստության ու վերջապես նաև մեծ հաշվով՝ մահվան… Եվ միայն այդ մահվան գնով կարող ես հասնել կյանքի զգացողության:

Փակել

Սերը որպես կախվածություն

Սերը կարող է կոկայինային կախվածության պես կպչուն լինել…

– Արդյոք, սերը հիվանդությո՞ւն է:

– Սերը ուրիշի հետ միանալու ուժգին տենչանք է: Սերը հուզական վիճակ է եւ, ինչպես ցանկացած հույզ, կարող է լինել ռացիոնալ եւ իռացիոնալ: Ողջամտության եւ բանականության սահմանները հատող սերը կարող է դիտարկվել իբրեւ իռացիոնալ հույզ եւ հիվանդագին երեւույթ: Թեեւ սերը չի ընդգրկված հոգեկան հիվանդությունների ամերիկյան հոգեբույժների դասակարգման մեջ (սա համարվում է հոգեկան առողջության խանգարումների միջազգային ուղեցույց), այնուհանդերձ, սիրո քիմիան մեծ նմանություն ունի տագնապային եւ կպչուն-սեւեռուն խանգարումների նյարդահորմոնալ շեղումների հետ:

Գիտական փաստերը վկայում են, որ սիրով խանդավառված անձի օրգանիզմում բարձրանում է նյարդային մեդիատոր դոպամինի քանակությունը եւ իջնում է սերոտոնինի քանակը: Դոպամինը այն նյարդային մեդիատորն է, որը դրդում է կրկին անգամ ձեռնարկել այնպիսի վարքային ակտիվություններ, որոնց ավարտին ի հայտ է գալիս խորը բավարարման զգացողություն: Ահա թե ինչու է սեքսուալ բավարարման զգացողությունը բերում սեռական ցանկության բորբոքման:

Գիտական հետազոտությունները վկայում են, որ կախյալության հակվածությամբ օժտված անձանց մոտ, օրինակ` նիկոտինային կախյալությամբ տառապող անձի դեպքում, դոպամինի նյութափոխանակությունը այնպես է խաթարված, որ կախյալություն առաջ բերող նյութը, տվյալ դեպքում` նիկոտինը, զգալիորեն ուժեղ հաճույք է հարուցում տվյալ անձի մոտ, քան նրանց, ովքեր չունեն կախյալության հակվածություն: Նմանապես «կպչուն-սեւեռուն» սիրո դեպքում, սիրված անձնավորությունը դառնում է կախյալության օբյեկտ եւ առաջացնում այնպիսի ուժեղ հաճույքի զգացողություն, որն ամրապնդում է այդ ախտի ձեւավորումը:

Կարդալ ավելին

Սերոտոնինն ունի տրամադրությունը, ախորժակը եւ քունը կարգավորող ազդեցություն, լավացնում է հիշողությունը եւ սովորելու կարողությունները, սերոտոնինի քանակը գլխուղեղում բարձրացնող դեղերը բերում են տրամադրության բարձրացման եւ տագնապի իջեցման: Հիվանդագին սիրո ժամանակ սերոտոնինի ցածր քանակությամբ է պայմանավորվում դեպրեսիվ-տագնապային ապրումների` անքնության, ուշադրությունը կենտրոնացնելու անկարողության, ախորժակի կորուստի գերիշխումը անձի հոգեվիճակում: Սերը կարող է կոկաինային կախյալության պես կպչուն լինել: «Կպչուն-սեւեռուն» սերը ունի խորն արմատներ, որոնք հասնում են մինչեւ մանկության տարիներ: Երբ ծնողները ի վիճակի չեն բավարարել երեխայի հուզական պահանջները, երեխան մեծանալով` կյանքի ողջ ընթացքում շարունակում է հուզական ուշադրություն տենչալ: Նա հեշտությամբ գերվում եւ սեւեռվում է դժվար հասանելի եւ հուզականորեն անմատչելի զուգընկերների վրա, որովհետեւ վերջիններս անգիտակցաբար դիտարկվում եւ նմանակվում են այն ծնողին, որի սիրո պակասը իրենք միշտ զգացել են:

Եվ այսպես` ամփոփելով վերոշարադրյալը, կարելի է եզրահանգել, որ սերը հիվանդություն կարող է դիտարկվել այն դեպքում, երբ այն կրում է կպչուն-սեւեռուն հոգեկան խանգարման բնույթ: «Կպչուն-սեւեռուն» սիրո հակված են առավելապես կախյալության հակվածությամբ անձիք: Հիվանդագին սիրով ախտահարման մյուս ռիսկային գործոնը ծնողների հուզական վերաբերմունքն է երեխային, հուզական սառնությունը, անմատչելիությունը:

Փակել

Ում դիմել` սեքսոլոգի՞ն, թե՞ հոգեբանին

Հաճախ միջսեռային հարաբերություններում դժվարություն ունեցեղ մարդիկ չեն կողմնորոշվում` ով ավելի օգտակար խորհուրդ կտա իրենց` հոգեբա՞նը, թե՞ բժիշկ-սեռաբանը, այսինքն` սեքսոլոգը: Սովորաբար ընդունված է, որ բժշկին այցելում են այն դեպքերում, երբ, կոպիտ ասած, ինչ-որ տեղդ ցավում է: Սեռական խնդիրների և սեռային հարաբերությունների հարցում պատկերը մի փոքր այլ է: Քանի որ միջսեռային դժվարությունները մարդուն հոգեկան տառապանք են պատճառում, նա հաճախ մտածում է, որ իր խնդիրը հոգեբանական է և օգնության է դիմում հոգեբանին: Եվ իրոք, շատ դեպքերում հոգեբանը մեծ արդյունավետությամբ օգնում է հաղթահարել անինքնավստահությունը, անլիարժեքությունը, օգնում է բարձրացնել ինքնագնահատականը:

Սակայն, գոյություն ունի այն սխալ պատկերացումը, որ եթե միջանձնային հարաբերություններում ամեն ինչ կարգին է, այսինքն՝ զույգի միջև առկա է փոխադարձ հասկացողություն, սեր և հարգանք, ապա նրանց սեռական կյանքում ամեն ինչ կարգին է:

Կարդալ ավելին

Կլինիկական փորձը ցույց է տալիս, որ իրականությունը բոլորովին այլ է: Բժիշկ-սեքսոլոգին դիմում են բազմաթիվ զույգեր, որոնք ունեն շատ ջերմ հարաբերություններ, սիրում և փայփայում են միմյանց, բայց փաստացի, անկողնում ոչինչ չի ստացվում: Սիրո զգացումի առկայությունը գուցե և պարտադիր պայման է սեռական մերձեցման համար, սակայն միայն սերը բավարար չէ:

Սեռական հարաբերություններում և, հատկապես սեռական ակտի ընթացքում, բացի հոգեկան գործընթացներից, մասնակցում են նաև մի շարք ֆիզիոլոգիական մեխանիզմներ: Սեռական ցանկության առաջացումը, սեռական գրգռումը և օրգազմն ունեն իրենց մարմնական հիմքը: Այստեղ անհրաժեշտ է նյարդային միջնորդանյութերի, անոթների, հորմոնների, մկանների համատեղ և ներդաշնակ համագործակցություն, որպեսզի սեռական հարաբերությունն անխափան ընթացք ունենա՝ ցանկության առաջացումից մինչև օրգազմ: Ֆիզիկական տարաբնույթ շեղումները, որոնք հաճախ տեսանելի չեն, խափանում են սեռական ֆունկցիայի ֆիզիոլոգիան, որն էլ իր հերթին արժանանալով մարդու ոչ առողջ մեկնաբանությանը` բերում է բացասական հույզերի առաջացման և վերոնշյալ ֆիզիոլոգիական շեղումների ամրապնդման:

Հոգին ու մարմինը համատեղ են գործում և այս միասնությունը հատկապես ակնհայտ և ընդգծված է մարդու սեռական գործառույթի մեջ։ Մարդու բոլոր սեռական խանգարումները կամ դժվարությունները հոգեմարմնական բնույթ ունեն:

Սեռական դժվարությունների և հոգեսեռական անբավարարվածության զգացումը պետք է գիտակցվի զույգերի կողմից և կարևորվի իբրև խնդիր, քանի որ այն դառնում է ոչ միայն հարաբերությունների քանդման, այլ նաև մարմնական հիվանդությունների առաջացման պատճառ և նպաստում է կյանքի որակի իջեցմանը:

Ուստի մի վարանեք դիմել օգնության, եթե առկա են անգամ թեթև խնդիրներ։ Պրոֆեսիոնալ օգնությունն այս հարցում անգնահատելի բարիք կբերի ձեր ինտիմ կյանքում, հարաբերություններում և կյանքի մյուս բոլոր ոլորտներում։

Փակել

© 2017 | ՆարինԷ Ներսիսյան | Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են |

Besucherzahler
счетчик посещений